|
|
|
Giberelini su otkriveni u Japanu gotovo istovremeno kada i auksini, tridesetih godina našeg vijeka. Mnogo ranije odgajivači pirinča zapazili su da se neke biljke razlikuju od ostalih po jako izduženom stablu. Ove biljke su rijetko cvjetale i sazrijevale jer stabla, usljed naglog rastenja, nisu imala čvrstinu i bila su sklona polijeganju. |
Japanski botaničar
Kurosava
zapazio je da su ove biljke inficirane gljivom Gibberella fujikuroi.
Zdrave biljke inficirane sporama ove gljive pokazivale su simptome iste
bolesti, a takođe i biljke na koje je nakapana tečnost u kojoj je gajena
gljiva u laboratorijskim uslovima. Hemičari su izolovali iz gljive više
organskih cikličnih jedinjenja i nazvali ih giberekini. Kasnije su
giberelini otkriveni kod viših biljaka. Do danas je poznato oko 80 ovih
jedinjenja, vrlo slične građe, obično po nekoliko giberelina kod jedne
biljne vrste.
|
|
|
|
Giberelini se stvaraju u:
|
|
Oni djeluju na klijanje sjemena nekih žita (koja sadrže kao rezervne materije skrob) tako što utiču na sintezu hidrolitičnog enzima α-amilaze, koji rezlaže skrob do glukoze. | |
Kod nekih dvogodišnjih biljaka giberelin može izazvati rastenje stabla tako da biljka cvjeta u prvoj godini. Giberelini se koriste u praksi, na primjer kod konoplje, gdje hormon izaziva izduživanje stabla. | |
![]() |
Takve biljke se koriste za dobijanje dugačkih celuliznih vlakana pogodnih za industrijsku preradu. Giberelini se primjenjuju u vinogradarstvu. Neke sorte grožđa pod dejstvom giberelina sazrijevaju ranije i daju krupnije plodove. Kod nekih sorti prskanjem giberelinom dobijaju se partenokarpni plodovi koji ne sadrže sjeme. |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |